MODEL ZIJN ONGEZOND? PART 2: KRITIEK OP MODELLEN

MODEL ZIJN ONGEZOND? PART 2: KRITIEK OP MODELLEN

Voordat ik uitleg geef over mijn eigen ervaringen met het behouden en behalen van de strenge maateisen, wil ik eerst het onderwerp belichten waarom ik überhaupt over de maten-eisen en of het gezond is ben gaan schrijven.

Heb je PART 1: WAAROM DIE MAATEISEN? nog niet gelezen? Lees dan voordat je dit artikel verder leest eerst het 1ste deel van MODEL ZIJN ONGEZOND? om erachter te komen waaruit die strenge eisen voorkomen en waarom het zo lastig is dit te veranderen.

NOS-Reportage

De reden waarom ik hierover ben begonnen te schrijven is een video van NOS die ik laatst zag, met als onderwerp de strenge maateisen in de fashion-industry. Een meisje werd geïnterviewd over haar ingewikkelde relatie met eten, die mede is veroorzaakt doordat ze modellenwerk is gaan doen.

Dit meisje at op een gegeven moment alleen maar een beetje fruit om zo dun mogelijk te blijven. Best een heftig verhaal dus.
Verder werd in deze video belicht hoe veel meiden moeite hadden met die maten en hoe er eigenlijk niets verandert aan de maateisen doordat niemand iets doet; mode-ontwerpers niet, bureaus niet en merken niet, in het buitenland, maar ook in Nederland. 

Heel goed van de NOS dat ze hier aandacht aan besteden en dat zij dit aan de kaak stellen, maar met een paar punten uit die video had ik moeite. Ze brachten namelijk alleen maar negatieve verhalen naar boven en lieten je niets zien van inspirerende en full-time werkende modellen die door een gezonde life-style én de juiste maten hadden én goed in hun vel zaten. Ook werd er gesproken van een angst-cultuur, waarin meiden niet hierover durfden te spreken met de NOS uit angst om werk mis te lopen of door hun bureau op de mat geroepen te worden. Blijkbaar wilde bijna niemand op de vragen van de NOS reageren. 
Van deze angstcultuur heb ik zelf nooit iets gemerkt. Ik weet dat kritiek uiten over opdrachtgevers en hoe het er behind-the-scenes bij sommige mode-merken aan toe gaat niet heel slim is, maar ik had zelf (en ik weet van andere meiden dat zij zich er hetzelfde over voelen) prima met de NOS over de modellenwereld willen praten.

Skinny-Shaming

Laatst las ik dit artikel op Toeps.nl, een blog van een fotografe en ik schrok best. Naar aanleiding van de foto’s hieronder tweette Saskia Noord en Silvia Witteman (beiden met een redelijk groot social-media platvorm), hoe ze dit meisje te dun en ongezond vonden.

Een paar van de reacties hierop:

Toevallig heb ik ooit een dag met dat meisje gewerkt en komt het voor mij wat meer aan doordat ik qua uiterlijk best veel van haar weg heb; ook tenger, dunne armen, en niet hele grote borsten.
Maar als ik voor mezelf spreek, kan ik zeggen dat ik me niet uithonger en zover ik het tijdens de lunch toen ik met dat meisje werkte heb gezien, zij ook niet. 

Ik snap het, echt. Sommige meiden die dun zijn hebben een ongezond eetpatroon, eten te weinig en zijn niet goed voor hun lichaam bezig. Ook snap ik dat sommige meiden door de druk om bepaalde maten te hebben, in een eetstoornis belanden. Want zonder een bepaalde mind-set is het moeilijk om controle los te laten en soms ongezond en veel te eten, als je dat een tijd lang niet doet. Maar ik vind wel dat er meer positieve verhalen naar voren mogen komen om deze meiden te helpen op een motiverende en ondersteunende manier. 

Ga niet op internet, op social media, op de tv, kritiek leveren op mensen waarvan je het verhaal niet kent. Geef ook andere mensen de kans te reageren en hun inzichten te laten zien. Want ‘body-shaming’ of ‘skinny-shaming’ of ‘fat-shaming’ gebeurt nog steeds en is gewoon niet oké.

Mijn eigen ervaring

Om terug te komen op mijn vorige artikel. “Je moet meer eieren met spek eten”. Dit is een niet-zo-subtiele manier die een familie-lid gebruikte om aan te geven dat ik er best dun uit zag. Dat begrijp ik goed. En ik begreep het ook toen mijn team-leider op school even met mij in gesprek ging over het feit dat ik mager was en of ik genoeg at. Ik ben namelijk een tiener die modellenwerk doet en dun is, en mensen verbinden dit vaak met een eetstoornis.
Maar de reden waarom dit wel prima is, en die tweets niet: Dit kwam voort uit bezorgdheid en in beide situaties had ik de mogelijkheid om uit te leggen dat ik voldoende at en een snelle stofwisseling had. Dat is dus echt niet erg. Het is zelfs goed dat iemand van school blijkbaar zo goed op leerlingen let en over zoiets in gesprek gaat.

Maar twitteren over Bachau-pyamatjes en andere dingen die ik tegen kwam op het internet, zijn niet zomaar uit bezorgdheid, maar meer om een steek onder water te geven. En deze kleine pesterijen gebeuren natuurlijk niet alleen bij dunnere meisjes, juist dikkere meiden en zelfs jongens hebben hier last van.

Dus wil ik, voordat verder naar de gevolgen van maateisen op zoek ga, iedereen eerst vragen om niet zo snel te oordelen. En als je toch wel oordeelt, dat niet meteen met de hele wereld te delen. Een beetje vriendelijkheid is namelijk niet verkeerd.

REAGEER

Your email address will not be published.